In het park
waar bomen doen
alsof ze hier al eeuwen horen
maar ondertussen elke avond
een klein stukje opschuiven
Zit een man op een bankje
zo groot
dat het bankje zich zichtbaar afvraagt
of dit nog binnen de afspraak valt
Zijn fatbike staat ervoor
trots en buiten adem
alsof hij net iets belangrijks heeft meegemaakt
maar het niet meer precies kan navertellen
Niemand zag hem aankomen
behalve een eekhoorn
die nu ergens achter een struik
zijn leven aan het heroverwegen is
De man buigt voorover
luistert naar de grond
alsof die iets zinnigs te melden heeft
Misschien zegt de aarde wel:
rustig aan
Misschien zegt ze niks
en is dat ook een antwoord
Er loopt een vrouw voorbij
die alleen melk ging halen
en nu een tas draagt
die klinkt als een meningsverschil
Er piept iets uit
er knispert iets
overweegt om eruit te springen
en opnieuw te beginnen
Ze kijkt strak voor zich uit
zoals mensen doen
als ze hopen
dat niemand ziet
dat het allemaal net iets te veel is
De man kijkt op
de vrouw kijkt weg
de fiets droomt
van lichtere tijden
En het park?
dat knikt tevreden
dit is precies
waar het voor gemaakt is
Mensen
die denken dat ze gewoon
even buiten zijn
terwijl alles
heel zachtjes
een beetje anders blijkt