Ik ken een bankje aan de overkant
maar vandaag verraad ik het
voor deze hier
achter het huis
waar de middag zacht wordt uitgesproken
Zij zit er al
alsof ze er altijd al zat
een bladzijde verder dan de tijd
haar voeten in het gras
dat nergens haast mee heeft
De boom produceert voorzichtig lente
houdt zijn bladeren nog even tegen het licht
alsof hij wil weten
of dit het juiste moment is
om te beginnen
En zij leest
Of nee
zij laat zich lezen
door de rust die over haar heen valt
als een dunne sluier
die niets verbergt
maar alles zachter maakt
Ik denk
dit is hoe stilte klinkt
als niemand haar onderbreekt
Het bankje weet het ook
het draagt haar zonder vragen
zoals de tuin dat doet
zoals de dag dat doet
zoals je soms gedragen wordt
zonder dat je merkt door wat
En ergens, heel even
lijkt het alsof de wereld
zich heeft ingehouden
om haar niet te storen
Uw huiskamer als podium
Een huiskamerconcert van woorden
Een avond vol woorden
Een uur vol verhalen
Gewoon bij u thuis