Aan de Oudegracht hangt
een man over het water
Dat deed hij vroeger ook al
toen hier schepen aanlegden
en de stad nog werd afgeleverd
in zakken, tonnen en verhalen
Een baliekluiver
noemden ze hem
iemand die wachtte
op werk
omdat wachten
geen werk was
Er zijn mensen die
een stad vooruitduwen
met kranen, vrachtwagens
agenda’s vol haast
En er zijn mensen die zien
dat de zon elke dag opnieuw
een paar seconden blijft hangen
op het water onder de werf
Mensen die weten
welke buurman altijd groet
welke brug kraakt in de regen
hoe een gesprek
soms verder reikt
dan de overkant
Utrecht heeft altijd
zulke mensen gehad
misschien daarom
stroomt alles hier
net iets langzamer
dan in de rest
van de wereld
Nu hangt hij
hier weer in brons
alsof hij nooit
weg is geweest
Hij kijkt naar het water
het water kijkt terug
En soms
als de avond
over de gracht zakt
lijkt het alsof
hij wil zeggen
Ik sta hier niet
niks te doen
Maar brons praat niet
gelukkig maar
anders zou
iedereen in Utrecht
meteen naast hem
komen hangen