Hij zit daar
alsof hij vergeten is
dat het al laat is
De stad rijdt achter hem langs
in slierten kopergeel
alsof de avond met natte kwasten
over het asfalt is gehaald
Zijn fiets leunt op de standaard
zoals fietsen dat kunnen
trouw, zwijgend
een beetje scheef
maar nergens bang voor
De bomen staan erbij
als oude mannen
die allang weten
dat niemand echt alleen wil zijn
En kijk hoe dat licht hem vindt
Niet alleen van de lantaarn
die hem voorzichtig openslaat
als een bladzijde in een boek
maar ook van voorbijrazende auto’s
die hem telkens even aanraken
zonder hem mee te nemen
een bankje
een ademwolk in de nacht
de zachte herrie van banden op straat
en een fiets
die gloeit alsof iemand eindelijk ziet
hoe mooi hij eigenlijk is
Beeld:Marion smit
Kijk ook eens hier