De man staat paraat
met zijn hogedrukspuit
alsof hij een draak temt
die alleen water ademt
Voor hem: een lantaarnpaal
die zich schaamt achter een boom
zoals pubers zich verstoppen
als hun ouders zwaaien
Hij spuit
De boom vangt alles op
en ruikt nu naar natte ambitie
Het bankje ernaast
kijkt jaloers toe
vol kruimels, kauwgom
de echo van drie ruzies
en een eerste date
Maar nee
Het bankje krijgt geen beurt
Het bankje krijgt hooguit
een paar spetters
alsof de lantaarnpaal niest
De man schudt zijn hoofd
Ik ben lantaarnpaalreiniger
geen bankjesfluisteraar
En hij werkt door
met de ernst van iemand
die weet dat de wereld vergaat
als hij één paal overslaat
De boom zucht
Het bankje mokt
De paal glimt
En ergens in de verte
lacht een ambtenaar
die dit ooit
heeft bedacht
Beeld: Marion Smit
kijk ook eens hier