De zon probeert vandaag iets nieuws
ze schetst de bomen met potloodstralen
en laat de schaduwen liggen
als huisdieren die nergens heen hoeven
Op het bankje zitten twee mensen
die elkaar al lang genoeg kennen
om niet te hoeven zoeken naar woorden
Hun gesprek gaat nergens over
en raakt daardoor alles
Ze hebben het over koffie
die buiten altijd beter weet te smaken
over een liedje dat zich hardnekkig nestelt
over knieën die protesteren
als een stoel die te vaak is verplaatst
over of dit lente is
of slechts een vriendelijke vergissing
De wereld komt ook voorbij
maar in kleine, hapklare brokjes
een duif met overdreven zelfvertrouwen
een wolk die nergens op lijkt
en dat vol overtuiging volhoudt
Af en toe zegt iemand
Ja precies
en dat is genoeg
De zon schuift verder
verplaatst de bomen een paar centimeter
zonder het te vragen
Ergens tussen een zucht en een lach
besluiten ze niets op te lossen vandaag
Want dit is zo’n dag
waarop zelfs problemen
liever even blijven liggen