Er zijn plekken die weigeren
Hun verleden op te ruimen
Niet uit koppigheid
Maar omdat er steeds iets nieuws
Tegenaan groeit
Zoals deze bunker
Aan de rand van het park
Gebouwd voor een tijd
Waarin mensen elkaar
Vooral in de gaten hielden
Nu komen ze hierbinnen
Met een schilderij onder hun arm
Een gedicht in hun jaszak
Een lied dat nog niet af is
Niemand vraagt om papieren
Niemand geeft bevelen
Er wordt gekeken, geluisterd
Iets gedronken misschien
De klimop heeft daar trouwens
Geen mening over
Die doet wat planten doen
Blijven verschijnen
Tot zelfs beton vergeet
Waarom het ooit zo streng keek
Jaar na jaar schoof het groen
Een stukje verder over het grijs
Alsof de natuur zachtjes zei
Het is mooi geweest
De deur is nog steeds zwaar
Sommige dingen veranderen langzaam
Maar achter die deur
Hangen tegenwoordig schilderijen
Op de plek waar vroeger
De stilte stond opgesteld
Buiten opent een merel
De tentoonstelling van vandaag
Gratis toegang
Iedereen welkom
Misschien lijkt vrede
Wel minder op een overwinning
Dan op dit soort middagen
Een oude bunker
Die zich zonder bezwaar
Laat overnemen door kunst
Door klimop
Door mensen die blijven hangen
Om nog één verhaal te vertellen
Alsof zelfs beton
Uiteindelijk begrijpt
Wat wij steeds opnieuw moeten leren
Dat de beste schuilplaats
Niet gebouwd wordt tegen elkaar
Maar om plaats te maken
Voor elkaar