Aan de Lijnmarkt verkopen ze
de gebruikelijke bewijzen
dat je ergens bent geweest
een mok, een kaart, een sleutelhanger
voor een sleutelbos
die toch al te zwaar is
Binnen wachten de cadeaus
vrolijk op een eigenaar
Je loopt de winkel door
langs planken
vol kleine verrassingen
daalt een trap af
en komt uit op een plek
die niet in vakken
of prijzen past
Daar hangt een schommel
boven de Oudegracht
alsof iemand ooit heeft gedacht
wat als we de stad voor even
haar ernst laten vergeten
Je gaat zitten
Zet je af
En ineens
Doet Utrecht iets
Wat steden zelden doen
Ze geeft je
Een beetje ruimte
Onder je beweegt het water
Achter je verdwijnt de kade
Voor een paar seconden
Ben je nergens
Onderweg naar toe
Aan de overkant kijken mensen
Ze lachen, ze wijzen
En stellen zich voor
Hoe het zou zijn
Als zij daar zaten
Maar zij vergissen zich
Het gaat niet om de schommel
Niet eens om de gracht
Het gaat om dat korte moment
Waarin een volwassene
weer omhoog durft
Een kind nog hoger wil
En de dag precies doet
Wat je ervan gehoopt had
Je ontdekt
Dat geluk soms
Net iets anders is
Dan even
Heen en weer bewegen
En dat Utrecht
Dat al die tijd
Voor je bewaard heeft