Twee jongens in het zwart
zitten vastgeplakt
aan hun scherm
alsof daar iets groots gebeurt
een wereld die je niet
hoeft aan te raken
alleen te vegen
Voor hen zingt
de stad zacht
wind door bomen
een bus in de verte
een paar schoenen
die lachen over het pad
Twee meisjes in het wit
zon op hun schouders
de herfst nog nieuw genoeg
om iets te beginnen
Maar het bankje blijft stil
De jongens kijken niet op
Ze missen hun kans
hun verhaal
hun beginzin
Een stukje verder
staat een paal met een blauw bord
Wie goed kijkt,
weet precies waar dit is.