Vandaag is het zover
Een wereldpremière
Hij zit verstopt in bomen
schuift met wolken
hoest beleefd in het grind
Moeder zit op de bank
tussen tas, jas en mogelijkheden
en zoekt haar andere opstelling
Het kind staat al rechtop
alsof applaus iets lichamelijks is
een jas die je aantrekt
zonder dat iemand helpt
Ze heft haar kin naar de kruinen
spreekt tegen bladeren
die knikken als publiek
wat alles al begrijpt
maar toch graag verrast wordt
Dames en heren, zegt ze tegen de lucht
die onmiddellijk stil wordt
Moeder schuift in een andere rol
een cape van stof en vermoeidheid
De kinderwagen is coulisse
De boom het decor
Het pad, een rode loper van asfalt
En daar, onder dit bladerdak
gaat het gordijn open
zonder dat iemand het ziet
behalve de wereld
die even blijft staan
en klapt
met duizend groene handen