In de Zakkendragerssteeg staan huizen
zo klein dat zelfs een makelaar zou zeggen
dit vraagt om enige verbeeldingskracht
Achter de gevels woont geen mens
Geen student met een gitaar van drie akkoorden
geen dichter die te laat zijn huur betaalt
geen kat die denkt dat heel Utrecht
haar persoonlijke vensterbank is
Hier huizen kilowatts en internet
de linker is een elektriciteitskast
een soort hart dat niet klopt
maar wel de koffiezetters wakker houdt
De rechter draagt een schuin dak
alsof hij burgemeester van deze kasten is
hij verdeelt berichten, gesprekken, selfies, ruzies
drie vergeten wachtwoorden
een emoji die onderweg de betekenis verloor
Ze staan hier vermomd als grachtenpandjes
dat is typisch Utrecht
zelfs de techniek moet gezellig blijven
Een transformator krijgt ramen
een kabelknooppunt een voordeur
voor je het weet groet iemand beleefd
een verdeelkast
De echte huizen kijken zwijgend toe
zij herinneren zich nog de zakkendragers
mannen met ruggen als bruggen
die balen, vaten en kisten sjouwden
tussen gracht en pakhuis
Waar vroeger zakken werden gedragen
worden nu signalen vervoerd
onzichtbare digitale vracht
Een filmpje van een vakantiestrand
een berichtje, ben er over vijf minuten
Een Teams-vergadering waar niemand iets zegt
behalve, kunnen jullie mijn scherm zien?
Zo verandert de wereld
de sjouwers zijn verdwenen
de lading blijft
Alleen dragen de dragers tegenwoordig
een geschilderd pannendak
hebben ze geen benen meer
en staan ze de hele dag stil
tot een voorbijganger glimlacht
omdat hij ineens beseft
dat zelfs een elektriciteitskast in Utrecht
liever een grachtenpand was geworden