Er waait een middag
door het park
alsof iemand zachtjes
aan de wereld trekt
De zon ligt te dommelen
op het gras
een paarse T shirtman
Op het bankje
ademt langzaam uit
alsof alles eindelijk
op zijn plek is gevallen
Verderop schuift
een gestalte in zwart
het pad af
richting een verhaal
dat wij nooit zullen horen
misschien een afspraak
mogelijk een verdwijntruc
En dan het meisje in wit
licht als een gedachte
op twee wielen
op weg naar iets sportiefs
of gewoon
naar de toekomst
die altijd sneller
trapt dan wij
Alles beweegt
alles blijft
De dag glimlacht
in kleuren
die je alleen ziet
als je even stil
durft te staan
Beeld: Marion Smit
kijk ook eens hier