Je verwacht hier een gemaal
iets van buizen, pompen
het bescheiden gebrom van een machine
die doet wat niemand ziet tot het ophoudt
Maar iemand gaf het vleugels
nu drijft er tussen het riet een zwaan
van verf en zomerlicht
wit als een wolk
die besloot
voorgoed te blijven wonen
aan de rand van het water
De blauwe balken erboven
zijn ineens geen staal meer
maar lucht, vastgehouden door
vakmanschap en een beetje fantasie
Zelfs het gemaal lijkt verrast
alsof het vanmorgen wakker werd
in het water keek en dacht
ben ik altijd al een kunstwerk geweest?
Langs het pad fietsen mensen voorbij
druk met hun dag
maar heel even vertraagt iets
een ooghoek
een glimlach
een gedachte die blijft hangen
Dat is misschien wel het mooiste gemaal
niet die het water verplaatst
maar die een stukje vrolijkheid
het landschap in laat stromen
Ergens tussen logo en muur
tussen functie en verbeelding
zwemt een zwaan onverstoorbaar verder
alsof zij altijd al wist
dat een gemaal
best een gedicht mag zijn