Oppervlakkige vlakken
De zon heeft vandaag geen zin in nuance
en hakt het parkje op in vlakken
hier goud, daar gifgroen
alsof iemand te hard op contrast heeft gedrukt
Twee jongens zitten op een bankje
alsof ze er per ongeluk zijn neergelegd
Hun hoofden licht gebogen
voor het heilige scherm
duimen in gesprek met iemand
die hier niet hoeft te zijn
Ze zijn oppervlakkig bezig, ja
maar wel consequent
Dit is hun diepgang nu
wifi en een halve gedachte
Dan de man bij de glasbak
Hij kantelt zijn avond
met een holle klank naar binnen
Lege flessen
vol herinnering aan dingen
die hem soms ook
net iets platter maken
Hij kijkt niet om
Ik kijk wel
De zon blijft vlakken trekken
alsof alles even simpel moet zijn
jongens, man, fles, licht
Maar ergens tussen dat groen en goud
zit een bankje dat alles onthoudt
en denkt
oppervlakkig is ook maar
een laag waar je doorheen moet
Beeld Marion Smit
mijn boek lezen? bestel hem dan hier
