Oud en Nieuw in het Park
Het zijn er twee vandaag
winterse zonnen
alsof ze speciaal zijn blijven hangen
om toe te kijken
hoe een bankje
en een prullenbak
het nieuwe jaar in glijden
De man loopt voorbij
zijn jas dicht
zijn gedachten elders
zoals mannen dat doen
het is januari
Het bankje heeft niets gedaan
behalve er zijn
De prullenbak ook niet
maar wel op een andere manier
Veel warme billen,
zal de prullenbak hebben gezegd
Veel afval
antwoordde het bankje
maar netjes gescheiden
ik ben tenslotte van hout
Ze hebben vast even gezwegen
zoals alleen dingen kunnen zwijgen
die nergens heen hoeven
Misschien, heel misschien
raakten ze elkaar aan
toen niemand keek
Een metalen kus
een houten gedachte
Het parkje bleef schoon
De zonnen knipoogden
En niemand merkte iets
behalve jij
en dit gedicht
Beeld Marion Smit
